Keszthely jest najstarszym miastem nad Balatonem. Według źródeł historycznych zamieszkiwane było już w czasach rzymskich, kiedy to nazywano je Fenékpuszta, i stanowiło ważny obiekt militarny w pobliżu jeziora. Prowadzone badania archeologiczne pozwoliły odkryć fragmenty zabudowań z tego okresu oraz ruiny paleochrześcijańskiej świątyni datowanej na IV wiek naszej ery. W chwili obecnej jednak za najstarszy miejski zabytek zachowany w stanie nienaruszonym uważa się kościół o.o. franciszkanów z XIV wieku, stojący przy Fő tér (Placu Głównym). Keszthely stanowi dziś największy ośrodek naukowy i kultury w okolicy. Mieści się w nim jedyny w pobliżu uniwersytet, a atrakcyjność miejsca zwiększa również przekształcony w muzeum barokowy pałac arystokratycznej rodziny Festetics. Jego wysoka na 40m wieżyczka góruje nad okolicą, a sam gmach uważa się za jednen z najpiękniejszych przykładów węgierskiej architektury okresu oświecenia. Południowe skrzydło pałacu ukończono najwcześniej oddając je do użytku w 1745r, zaś budowa północnego przeciągnęła się aż do lat 60 XIX wieku. Najważniejszym pomieszczeniem w pałacu jest bez wątpienia unikatowa biblioteka Helikon, ufundowana w XVIII wieku przez rodzinę Festetics. Składa się na nią ponad 52.000 wielojęzycznych woluminów, stanowiących jedyny tego typu księgozbiór na Węgrzech (w pokaźnym procencie złożony z oryginalnych kodeksów szlacheckich). Zwiedzających zachwycają również niezwykłe ozdoby i malowidła znajdujące się w pozostałych udostępnionych dla turystów salach. W lecie w pałacu odbywają się koncerty muzyki poważnej. Książę György z rodziny Festetics wsławił się również jako fundator prototypu Węgierskiej Akademii Rolniczej, tzw. Georgikonu (Kolegium Rolniczego) w 1797r. Początkowo znajdował się on w barokowej kamienicy, ale później przeniesiono go do gmachów okupowanych dziś przez Akademię Rolniczą. W Keszthey znajduje się również godne polecenia Muzeum Balatonu, które prezentuje historię jeziora od czasów najdawniejszych aż do chwili obecnej. Biblioteka Helikon Biblioteka uważana jest za największy skarb pałacu rodziny Festetics. Za jej fundatora uważa się Krzysztofa Festetics, który w czasie budowy południowego skrzydła rodowej siedziby zażądał utworzenia dla siebie oddzielnego pokoju, w którym zamierzał ulokować zebrane 600 tomów opasłych ksiąg o tematyce prawnej, historycznej i geograficznej. Biblioteka powoli rozrastała się wraz z upływem czasu. Kontynuujący zapoczątkowaną przez ojca tradycję Pál Festetics zmuszony był już do zatrudnienia bibliotekarza, który zajmował się układaniem i dbaniem o książki. W tym okresie czasu księgozbiór wzbogacił się o szczególnie rzadkie wydania z XVI i XVII wieku. Kolejny spadkobierca - György, postanowił rozbudować całą bibliotekę, czego dokonał w latach 1799-1801 według projektów Jánosa Gy. Rantza i Andrása Fischera. W powiększonym pomieszczeniu zamontowano wówczas drewnianą galerię wykonaną na specjalne zamówienie z drewna dębowego przez Jánosa Kerbla. Salę ozdobiono 5 wazonami z porcelany z Meissen, a w rogach ustawiono symbole czterech pór roku. György Festetics wzbogacił bibliotekę rodzinną o kolejne 35.000 tomów. Według zachowanych źródeł spędzał wiele czasu w podróżach, w czasie których śledził publikacje prasowe i na ich podstawie dokonywał zakupów co ważniejszych pozycji. Za szczególnie cenne uważa się kolekcję woluminów z czasów oświecenia, jak również pełne serie klasyków greckich i łacińskich, podobnie jak oryginalne wydania czołowych pisarzy francuskich, niemieckich i angielskich. W chwili obecnej pełny księgozbiór liczy 90.000 tomów, przy czym w bibliotece znajduje się mniej więcej połowa z nich. Całość uznano za skarb narodowy i udostępniono badaczom, i nawet teraz na życzenie naukowców mają oni możliwość oddać się studiom oryginalnych zbiorów.