Tihany to skalisty półwysep wrzynający się głęboko w głąb Balatonu i prawie dzielący jezioro na pół. Jego obszar (12 km kw) stanowi park krajobrazowy, pierwszy jaki utworzono na Węgrzech (1952r.). Choć sam półwysep wznosi się aż 25m nad poziom jeziora, sama wioska Tihany mieści się u jego podnóża. Szczyt zajmował bowiem od niepamiętnych czasów zakon benedyktynów, powołany jeszcze przez króla Andrzeja I z dynastii Arpadów w 1055r. (akt założenia opactwa jest najwcześniejszym dokumentem łacińskim zawierającym słowa w języku węgierskim). Szczątki monarchy do dziś spoczywają w krypcie kościoła (krypta z XI wieku), który zburzony w czasie wojen odbudowany został w stylu barokowym. Wnętrze kościoła zdobią liczne drewniane rzeźby, a w lecie odbywają się w nim koncerty muzyki organowej. Na wschód od kościoła wznosi się wzgórze Echa. Idąc drogą w jego kierunku ma się wrażenie, że echo zanika. Gdy jednak dojdzie się do głównego punktu obserwacyjnego i zwróci w kierunku żółtych wież świątyni, od jej murów odbije się każde nasze słowo. Legenda głosi, że dawniej wzgórze było ulubionym miejscem schadzek narzeczonych, a z powodu specyfiki miejsca ich czułe szepty słychać było w promieniu wielu metrów. Niestety dziś z powodu zmiany sposobu zabudowy wzgórza, zmiany szaty roślinnej i, co najważniejsze, wzmożonego ruchu samochodów, echo nie jest już tak dobrze słyszalne. Półwysep jest pochodzenia wulkanicznego. W jego głębi znajdują się jeziora Wewnętrzne i Zewnętrzne, utworzone przez wodę wypełniającą dawne kratery. Jezioro Zewnętrzne zostało osuszone na początku XIX wieku, jednak ponownie napełniono je w połowie lat 70-tych. Dziś oba zbiorniki stanowią rezerwat przyrody dzikiego ptactwa wodnego. Niedaleko zobaczyć można również bazaltowe kominy utworzone przez gorące źródła.