W przeciągu kolejnego półwiecza, mimo powtarzających się walk o władzę, Węgry zdołały utrzymać swą autonomię i pozycję w Europie. Jednak dopiero rządy króla Béli III (1172-1196) pchnęły państwo na drogę szybkiego rozwoju. Jego doskonała znajomość organizacji cesarstwa Bizantyjskiego umożliwiła mu wprowadzenie reform umacniających władzę królewską, utworzenie sprawnego aparatu administracyjnego i finansowego, także służby dyplomatycznej i armii. Król nie szczędził pieniędzy na swoją kancelarię o raz na kształcenie nowych urzędników. Wprowadził zwyczaj utrwalania na piśmie wszystkich rozporządzeń, wyroków i innych aktów królewskich, zaś wielu z jego "pracowników" swój trudny fach studiowało na dworach europejskich, w szczególności we Paryżu. Szczególny związek z Francją król Béla III przypieczętował biorąc za żonę siostrę ówczesnego władcy tego kraju, Filipa Augusta II. Od tego czasu na Węgry przybywało i osiedlało się wielu Francuzów, dając początek najznamienitszym rodom arystokratycznym i szlacheckim. W związku z rozbudową aparatu administracyjnego wydatnie zwiększyły się koszty jego utrzymania. Béla III pokrył je tworząc mennicę państwową oraz nakładając na poddanych nowego typu opłaty, np. sądowe, targowe i celne. Sprowadzenie zakonu cystersów umożliwiło szybszy rozwój rolnictwa, gdyż mnisi powiększyli areały o niewykorzystywane dotąd tereny bagniste i lesiste oraz upowszechnili nowe narzędzia, np. pługi i trójpolówki. Całość wprowadzonych zmian dała początek rozwojowi nowoczesnej gospodarki towarowo-pieniężnej oraz stopniowemu wykształceniu się warstwy drobnych rzemieślników. Węgry odnosiły także sukcesy w polityce zagranicznej. Béli III udało się wyplenić wpływy bizantyjskie wewnątrz państwa i opanować terytoria Sławonii, w tym zdobyć Belgrad i Nisz. Zakończono także zwycięsko walki o Ruś Halicką, zapoczątkowane już przez króla Kolomana. W 1188r. Béla osadził na jej tronie swojego brata Andrzeja, przez co przyznał sobie kolejny tytuł - króla halickiego. Dalej