W 1871r. w sytuacji Węgier zaszła kolejna ważna zmiana. Pod koniec roku premier Andrássy został ministrem spraw zagranicznych, co wzmocniło pozycję tego kraju w dualistycznej monarchii Habsburgów. Madziarzy zdawali sobie sprawę, że obecny status ich ojczyzny wynikał jedynie z klęski, jaką dynastia poniosła w Prusach i właśnie u głównego wroga Austrii upatrywali możliwości całkowitego wyzwolenia się spod wpływów Wiednia. Dlatego gdy tylko w Austrii pojawiły się symptomy antypruskiej polityki zagranicznej prowadzonej przez ministra Beusta, premier węgierski robił wszystko, by dwór, poszukujący naturalnego sprzymierzeńca we Francji, nie wmieszał się w wojnę francusko-pruską z 1870-71. Jego sukces polegał na tym, że Austria pozostała w tym sporze neutralna, a słuszność tej decyzji potwierdziła rychła klęska Napoleona III. W ten sposób Andrássy zyskał dostęp do ministerstwa spraw zagranicznych. Głównym celem polityki zagranicznej Andrássy'ego stało się doprowadzenie do ugody z Prusami, do której doszło w 1879r. Porozumienie podpisane z Niemcami stało się ukoronowaniem całej jego długoletniej pracy, i jak się miało okazać za pewien czas, wydatnie wpłynęło na losy Austro-Węgier w przyszłości. Nie był to jedyny sukces odniesiony przez Madziarów na tym polu. Innym zagadnieniem, które przyszło im rozwiązywać, był tzw. "sprawa czeska". Czesi, stanowiący dość pokaźną siłę w monarchii opowiadali się przeciw dualizmowi i uprzywilejowanej pozycji Węgier, za to za federacją. Oczywiście przystanie na tę propozycję znacznie wzmogłoby roszczenia kierowane przeciw rządom obu państw mocarstwa, z czego doskonale zdawali sobie sprawę politycy jednej i drugiej strony. W tej sytuacji Andrássy zdecydował się interweniować na rzecz autonomii galicyjskiej, aby Czesi stracili poparcie Polaków, a zyskali je Węgrzy. Politycy madziarscy obawiali się także tzw. niebezpieczeństwa panslawistycznego. Ich kraj zamieszkiwała znacząca liczebnie mniejszość słowiańska, za której poczynaniami stała imperialna Rosja. Szczególnie niepokojące były plany zjednoczenia południowej Słowiańszczyzny, zwłaszcza w obliczu rosnącej w siłę pozycji Rosji na Bałkanach oraz wyraźnego osłabienia Turcji. Tu jednak minister popełnił błąd. Po wybuchu powstania antytureckiego w Bośni, Hercegowinie i Bułgarii, a następnie po przerodzeniu się konfliktu w wojnę rosyjsko-turecką, Węgry nie opowiedziały się ani po stronie Tureckiej, ani po stronie uciskanych narodów, ale za to za zgodą cara obsadziły swoimi wojskami terytorium zbuntowanych słowiańskich prowincji. W ten sposób Andrássy pragnął zapobiec rozbudowie Księstwa Serbskiego, którego plany na najbliższą przyszłość obejmowały między innymi podbój właśnie Bośni i Hercegowiny. Sama Austria nie miała pomysłu na "zagospodarowanie" nowej prowincji i prowadziła dość niezdecydowaną politykę w tym regionie, za to zyskała w Serbii śmiertelnego wroga. Dalej