Nie była to klęska zupełna. Komuniści nie zdołali uzyskać przeważającej większości, przez co nadal zmuszeni byli współpracować z politykami wywodzącymi się z NPDR. Znacznie łatwiej było już jednak realizować zalecenia płynące z Moskwy - i tak upaństwowiono Węgierski Bank Narodowy S.A. i inne największe banki oraz wszystkie zakłady przemysłowe. Produkcja powoli rosła i zbliżała się poziomem do tej z 1938r, jednak nastroje społeczne popsuł układ pokojowy, do którego odpisania zmuszone były Węgry. Przypominał on bardzo dokument z Trianon - Madziarzy na skutek sprzeciwu Stalina nie mogli zatrzymać Siedmiogrodu, a na rzecz Czechosłowacji oddać musieli również przyczółek bratysławski. Nie rozwiązano również kwestii mniejszości narodowych - jedyne porozumienie w tej kwestii zawarto właśnie z Czechosłowacją, a na jego mocy oba kraje wymieniły ok. 70.000 obywateli z każdej strony. Po powstaniu Kominternu wszystkim kontrolowanym przez ZSRR krajom narzucono konieczność zjednoczenia partii socjalistycznych i komunistycznych w jeden blok. Na Węgrzech miało to miejsce 12 czerwca 1948r. - z dawnych PSD i WPK powstała Węgierska Partia Pracujących (WPP). Kolejnym krokiem było podpisanie układów bilateralnych z innymi państwami bloku wschodniego: po kolei z Jugosławią, Rumunią, ZSRR, Polską, Bułgarią i Czechosłowacją. Tym samym rozpoczęła się era stalinizacji Węgier, która zakończyła się dopiero pamiętną rewolucją w 1956r. Począwszy od 1949r. na Węgrzech prowadzono czystki polityczne, zaczynając je od najwyższych szczebli władzy. Prezydent Tildy zastąpiony został socjaldemokratą Szakasits'em, premier Dinnyés - Dobi'm. Oficjalna nazwa państwa brzmiała teraz Węgierska Republika Ludowa, zaś starą flagę z herbem Kossutha zastąpiono nową z motywem sierpa i młota wśród wieńca z kłosów oraz wielkiej czerwonej gwiazdy. Prezydent miał być jedynie przewodniczącym wybieranej przez parlament 21-osobowej Rady Prezydialnej obradującej między posiedzeniami Parlamentu. Kolejnym krokiem była likwidacja większości partii koalicyjnych poprzez utworzenie i dołączenie ich do Węgierskiego Ludowego Frontu Niepodległościowego, tak by nie mogły działać samodzielnie i stanowić przez to ewentualnego niebezpieczeństwa dla rządzących. 15 maja 1949r. Front stanął do wyborów, w którym zdobył 95% głosów - o to właśnie chodziło komunistom (71% głosów), którzy natychmiast go rozwiązali i samotnie pozostali na scenie politycznej. Zaraz potem przeprowadzili wielką czystkę w swoich szeregach (wydalono ponad 300.000 członków), co miało scalić i zastraszyć pozostałych, a żeby było to trwałe - przeprowadzono kilka pokazowych procesów politycznych. Najsłynniejszym procesem był zainicjowany przez Rákosi'ego proces László Rajka, działacza komunistycznego który odegrał niebagatelną rolę w dochodzeniu partii do władzy. Był on jednak niebezpiecznym konkurentem dla Rákosi'ego, więc pozbycie się go było dość wygodne - oskarżony o szpiegostwo na rzecz wpierw horthystowskiej policji, później nazistów, a na końcu zbuntowanego przywódcy Jugosławi Tito - został skazany na śmierć, a wyrok niezwłocznie wykonano. Od 1950r. na Węgrzech działać zaczęła policja polityczna zwana AVH - od nazwy Wydziału Bezpieczeństwa Państwa w którym były zrzeszone jej poszczególne komórki. AVH (w jego skład wchodziło AVO) kierował Péter Gábor, bezwzględnie i ślepo wykonywał polecenia płynące wprost z moskiewskiej centrali. W latach 1952-55 kierowany przez niego urząd zajął się co piątym dorosłym obywatelem kraju, zaś przed sądem stanęło i zostało osądzonych 516.708 Węgrów. Wielu z nich przetrzymywano w obozach odosobnienia, zaś Rákosi nie pominął żadnej okazji by pozbyć się weteranów partii komunistycznej, w tym zajmujących stanowiska w Republice Rad i uczestników walk w hiszpańskiej wojnie domowej. 14 sierpnia 1952r. Rákosi połączył najwyższe stanowiska państwowe, objął urząd premiera, po czym rozpoczął kolejne czystki wśród swego najbliższego otoczenia. Dalej