Instytut Węgierski rozpoczął swoją działalność w Polsce 4 listopada 1935r., a uroczystość inauguracyjną zaszczycili swym udziałem ministrowie obu państw. Pierwszym dyrektorem został Adorján Divéky, który prowadził placówkę aż do 1939r. - do chwili wybuchu II wojny światowej. Po zakończeniu walk Instytut wznowił działalność w 1948r., tym razem pod kierownictwem Istvána Csaplárosa. Znaczny okres funkcjonowania instytucji przypadł na czasy systemu socjalistycznego. W okresie tym wokół Instytutu skupiały się środowiska ludzi związanych miłością do obu krajów: wybitnych tłumaczy, dziennikarzy, pisarzy i historyków. Z jednej strony starali się oni przybliżyć szerszej publiczności zagadnienia dotyczące państwa węgierskiego, z drugiej zaś pielęgnowali wzajemne stosunki. Pracownicy placówki pośredniczyli w nawiązywaniu kontaktów kulturalnych między polskimi i węgierskimi środowiskami muzyków, plastyków i filmowców, a ich natura daleko odbiegała od propagandowej "przyjaźni narodów wspólnie budujących socjalizm". Po przełomie politycznym na początku lat dziewięćdziesiątych Instytut musiał stawić czoła zalewającej kraj ofercie kulturalnej napływającej z krajów zachodnich. Dzięki pomocy i poparciu wielu artystów oraz zrozumieniu okazanemu ze strony samorządów udało się na tyle dobrze zidentyfikować zmodyfikowane potrzeby polskiego odbiorcy, aby wyraźnie określić nowe cele stojące przed władzami placówki. Realizowane dziś przedsięwzięcia przybliżają Polakom rozwijającą się u ich boku od bez mała tysiąca lat, choć naprawdę zupełnie nieznaną węgierską kulturę.