Kamienica nr 4
Budynek ten poświęcono Fortunie, aby w ten sposób zyskać jej przychylność dla tego miejsca. W okresie średniowiecza znajdowały się tu głębokie piwnice na wino, na których później wzniesiono dom mieszkalny. Znak na kamienicy znamionujący jej patronkę wyrzeźbił Frigyes Held w 1786r. (autor kolumny św. Trójcy). W połowie XIX wieku pomieszczenia kamienicy przystosowano do otwartej w niej szkoły artystycznej, która zakończyła swą działalność w 1868r. Następnie przechodziła z rąk do rąk by w końcu stać się budynkiem administracyjnym. Od 1966r. znajduje się w niej Muzeum Handlu.

Przechodząc obok tej kamienicy warto wejść na chwilę w jej główną bramę. Zachowały się w niej rzadkie, gotyckie nisze, stanowiące wyjątek nawet w okresie średniowiecza. Szeroka brama przystosowana była bowiem dla powozów konnych, które w czasie deszczu mogły chronić się pod dachem nie tarasując ulicy, zaś w niszach, wyposażonych w nieduże kamienne ławeczki, wypoczywali woźnice i hajducy.

Kamienica nr 6
Charakteryzuje ją piękna neoklasyczna fasada ozdobiona płaskorzeźbą ukazującą Kupidyna siedzącego pośród drzew. W czasie prac modernizacyjnych w 1935r. pod murami znaleziono ponad 140 monet. Wszystkie z nich pochodziły z lat 70 XVI wieku, a obecność pieniędzy zagranicznych świadczyła, że kamienicę zamieszkiwać musiał kupiec.

Kamienica nr 11
Fasada tego budynku ukazuje nam replikę barokowej rzeźby Marii Dziewicy. W latach 1850-83 mieszkał tu Jakab Rupp, historyk specjalizujący się w odkrywaniu dziejów Budy i Pesztu. Jego książka na ten temat ostatni raz wznowiona była w 1987r. i nadal jest niezwykle bogatym źródłem informacji na temat rozwoju węgierskiej stolicy ze względu na bardzo szczegółowe ujęcie tematu.

Kamienica nr 14
Cała fasada kamienicy oraz jej zdobienia utrzymane są w klasycznym stylu barokowym. Barokowe pozostają kamienne obramowania okien i drzwi oraz pięknie kute kraty. W budynku zachowało się jednak wiele elementów gotyckich, w tym między innymi wykuta nad jedną z bram data 1514.

Kamienica nr 17
Budynek ten przez wiele lat zamieszkiwany był przez różnego rodzaju artystów. Pierwszym lokatorem stał się János Erdinger, kamieniarz i rzeźbiarz. Mieszkanie odziedziczył po nim Tamás Schwarzinger, rzeźbiarz pracujący między innymi nad powstaniem kolumny św. Trójcy. Później dom przeszedł w ręce Jánosa Landtrachtingera, który malował i pokrywał złotem poszczególne elementy kolumny.