Drukarnia Państwowa (Állami Nyomda) powstała w 1851r. w Temesvár (obecnie rumuńska Timisoara) jako oddział wiedeńskiej cesarskiej drukarni państwowej Staatsdruckerei. Kilkanaście lat później, w 1867r., po podpisaniu z Austrią porozumienia o utworzeniu monarchii dualistycznej, została wydzielona ze struktur wiedeńskiej instytucji i stała się samodzielną organizacją właściwą dla terenu Węgier. Aby zapewnić szybką i bezpieczną wymianę informacji i realizacji zleceń, jeszcze w tym samym roku całe przedsiębiorstwo (wraz z maszynami i niezbędnym oprzyrządowaniem) przeniesiono z regionu siedmiogordzkiego do dzielnicy zamkowej w Budzie, gdzie zajęło jedną z kamienic zlokalizowaną w bezpośrednim sąsiedztwie dworu i działających przy nim ministerstw.

W tym okresie w mieście działała jeszcze jedna drukarnia podlegająca pod Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. Był to Instytut Katastralnych Druków Królewskich i Zbiorów Map. Do jego zadań należało między innymi wykonywanie pomiarów geodezyjnych i kopiowanie map i dokumentów, na podstawie których wyliczano należne państwu podatki ziemskie. W 1869r. rząd podjął decyzję o scaleniu obu organizacji w jeden urząd, który nazwano Węgierską Drukarnią Skarbową, a od 1901r. - Drukarnią Państwową. Obok dokumentów kartograficznych przedsiębiorstwo produkowało również wszelkiego rodzaju akta administracyjne, począwszy od budżetu państwa i wszelkich związanych z nim kalkulacji, rozliczeń finansowych i projektów ustaw, skończywszy na państwowym czasopiśmie Biuletyn Finansowy, a także dokumentach ważnych ze społecznego punktu widzenia, np. rozkładzie jazdy kolei węgierskich. Pracownicy drukarni przygotowywali również królewskie obligacje i inne papiery wartościowe, znaczki skarbowe, kwity pożyczkowe, druki ścisłego zarachowania, losy na loterie, certyfikaty transportowe krajowe i zagraniczne, jak również formularze podatkowe i naklejki akcyzowe na cygara i papierosy. Obowiązujące klauzule tajności gwarantowały, że treść żadnych dokumentów administracyjnych nie zostanie ujawniona przed datą ich oficjalnego ogłoszenia.

W 1868r. w budzińskiej kamienicy wydrukowano pierwszy węgierski znaczek pocztowy. Do 1867r. wszystkie druki pocztowe opatrywane były znaczkami emitowanymi przez dwór wiedeński, powstającymi w drukarni austriackiej. Po utworzeniu Austro-Węgier rząd madziarski, zwracając uwagę na korzyści administracyjne, finansowe i organizacyjne, skierował do akceptacji kajzera nowy projekt ustawy o usługach pocztowych. Treść dokumentu zakładała emisję własnych znaczków i ich dystrybucji przez wszystkie urzędy podlegające Poczcie Węgierskiej na terenie kraju. Ustawa zaakceptowana przez Wiedeń weszła w życie 1 maja 1867r., a budzińska drukarnia skarbowa natychmiast rozpoczęła modernizację linii technologicznych, przystosowując je do nowego profilu produkcji. Pierwszy znaczek wyemitowano 20 czerwca 1868r. - przedstawiał wizerunek herbu i korony węgierskiej oraz opatrzony był podpisami w języku węgierskim.

W 1922r. powołano do życia Węgierską Drukarnię Banknotów, która dołączyła do prężnie działającej drukarni państwowej i w sierpniu 1923r. rozpoczęła produkcję węgierskiej waluty. Działalności obu przedsiębiorstw nie przerwał wybuch II wojny światowej - nowe okoliczności oznaczały zapotrzebowanie na nowe druki, w tym kartki żywnościowe czy inne świadectwa przydziałowe i aprowizacyjne. Wraz z zakończeniem działań wojennych firma wróciła do starego profilu działalności, obejmującego druk dokumentów państwowych, pocztowych i kolejowych. W 1945r. po raz pierwszy wydrukowano karty do głosowania, a rok później, w okresie nasilonej hiperinflacji, wyemitowano pieniądz o nazwie pengő. Modernizacja sprzętu przeprowadzona w 1957r. pozwoliła znacznie polepszyć jakość druków kolorowych, a od lat 60-tych regularnie emitowano serie znaczków dla kolekcjonerów zagranicznych.

Po zmianie ustroju politycznego, gdy państwo przestało posiadać monopol i sprawować pełną kontrolę nad drukami natury administracyjnej, przedsiębiorstwo zostało zrestrukturyzowane. W 1993r. pozytywnie przeszło proces prywatyzacji, lecz rok później, by sprostać nowym warunkom rynkowym, drukarnia zmuszona była opuścić dotychczasową siedzibę na staromiejskim placu Kapisztrana i tym samym 4 października 1994r. unowocześniony park maszynowy i linie produkcyjne przeniesiono do budapeszteńskiej dzielnicy Kőbánya. Nowi właściciele firmy znacząco poszerzyli jej ofertę - do standardowych zadań drukarni w 1997r. dołączyła produkcja plastikowych kart bankomatowych, telefonicznych, parkingowych i lojalnościowych, winiet autostradowych i bezpiecznych formularzy (w tym internetowych), a w 2000r. - również kart chipowych. Począwszy od 2004r. drukarnia wprowadziła usługi organizacji i zarządzania oraz archiwizacji dokumentów elektronicznych oraz rozpoczęła ekspansję zagraniczną. Obecnie posiada swoje filie na Słowacji, Rumunii, Bułgarii, Rosji, Ukrainie i w Polsce, jest certyfikowanym dostawcą druków bezpiecznych Republiki Węgierskiej i NATO, a akcje firmy od 2005r. pozostają w obrocie giełdowym.