Rozległy kompleks budynków położonych u zbiegu placu Kapisztrán tér i pasażu Tóth Árpád sétány na północno-zachodnim krańcu Wzgórza Zamkowego to Muzeum i Instytut Historii Wojen. Ten fragment dzielnicy wielokrotnie odgrywał kluczową rolę w historii wojen toczonych przez Węgrów, niejednokrotnie przechylając szalę zwycięstwa na ich korzyść. Ze względu na stosunkowo łagodnie wznoszące się zbocze stanowił najsłabszy punkt w systemie umocnień Starego Miasta, gdyż zapewniał siłom szturmującym łatwy dostęp do murów okalających osadę, dlatego od wieków średnich budowano tu szczególnie silne fortyfikacje. Mimo to właśnie w tym miejscu w 1686r. wojska madziarskie walczące o odzyskanie kontroli nad dzielnicą po raz pierwszy przerwały linie obrony tureckiej i wdarły się na teren wzgórza, zabijając ostatniego paszę Budy, dowodzącego jednostkami okupanta. Doświadczenie to wykorzystali późniejsi władcy Węgier, nakazując budowę ufortyfikowanych koszar wojskowych, mających stanowić naturalny silny punkt oporu dla ewentualnych przyszłych nieprzyjaciół. W ten sposób powstały Koszary Grenadierskie (Gránátos kaszárnya), których konstrukcję ukończono około 1696r. Stanęły w miejscu średniowiecznych, gotyckich kamienic z XIV wieku, których pozostałości odnaleziono w czasie prac archeologicznych prowadzonych w latach 90-tych na wewnętrznym dziedzińcu współczesnego Muzeum.

Zabudowania odegrały ważną rolę w czasie powstania jakobinów w 1795r. Więziono tu oskarżonych o zdradę cesarstwa działaczy ruchu: Ignáca Martinovicsa, Jakaba Sigraya, Józsefa Hajnóczyego, Jánosa Lachkovicsa, Ferenca Szentmarjaia, Pála Őza i Sándora Szolárcsika, którzy następnie straceni zostali na polu rozciągającym się u podnóża Wzgórza Zamkowego w kierunku dzielnicy Krisztinaváros (obecnie park Vérmező). Wkrótce po tych wydarzeniach armia stacjonująca na terenie Starego Miasta rozrosła się do tego stopnia, że konieczna stała się budowa nowych koszar. Stary, barokowy obiekt rozebrano w 1843r., a w 1847r. powstał nowy, klasycystyczny gmach zaprojektowany przez Lajosa Kimnacha - namiastka obecnej siedziby Muzeum Historii Wojen.

Monumentalne zabudowania nie spełniły pokładanych w nich nadziei na godne pełnienie funkcji obronnych - dwa lata później, w 1849r. w czasie rewolucji niepodległościowej, armaty sprowadzone przez walczących Węgrów z twierdzy w Komárom dokonały wyłomu w murach obronnych, przez którą na teren Starego Miasta wdarli się powstańcy, pokonując doborowe jednostki wojsk austriackich broniących dostępu do Zamku Królewskiego. Po stłumieniu rewolty cesarz ukończył budowę nowych koszar - w 1892r. powstało skrzydło północne gmachu, a w latach 20-stych XX wieku wzniesiono wschodnią część obiektu. W czasie I wojny światowej i w okresie następującym bezpośrednio po upadku monarchii austrowęgierskiej, koszary zostały opuszczone i zdewastowane. W tym samym czasie władze Budapesztu poszukiwały obiektu, który mógłby służyć jako siedziba nowopowstałego Muzeum Historii Wojen - zrujnowane zabudowania wydawały się doskonale na dawać do tego celu. W 1926r. rozpoczęto prace rekonstrukcyjne, w czasie których wnętrza budynku przystosowano do wymagań placówki.

Do dziś obiekt pozostaje największą budowlą na terenie Wzgórza Zamkowego - jego kubatura wynosi 70.000 m3, a powierzchnia wystawowa muzeum obejmuje skrzydła zachodnie i północne gmachu i zajmuje około 7.500 m2. W ramach Muzeum Historii Wojen funkcjonuje również Instytut Historii Wojen, pozostający pod kontrolą i zwierzchnictwem Ministerstwa Obrony. Jego zadaniem jest gromadzenie i przechowywanie materiałów związanych z wojnami, w których udział brali Węgrzy i armia węgierska. Pracownicy Instytutu prowadzą badania historyczne oraz przygotowują publikacje na temat konfliktów zbrojnych z udziałem Madziarów oraz historii rozwoju narodowej wojskowości. W budynku mieszczą się również Archiwum i Biblioteka Wojskowe.