Illyés Gyula (1902-1983) wybitny węgierski pisarz, wybitny przedstawiciel współczesnej literatury madziarskiej. Brał udział w rewolucji węgierskiej 1919, a w latach 1921-1926 przebywał na emigracji w Paryżu. W latach 30. stał się jednym z przywódców lewicowego nurtu pisarzy ludowych, od 1937 współredagował pismo Nyugat. W 1941r. założył periodyk Magyar Csillag. Od 1969 wiceprezes międzynarodowego PEN-Clubu. Początkowo określał się mianem zwolennika dadaizmu i surrealizmu, później podejmował tematykę społeczno-polityczną i etyczną, a w ostatnim okresie skoncentrował się na problemach sensu egzystencji. Zbiory wierszy: Sarjúrendek (1929), Poezje (1967) i Poezje wybrane (1970). Rozgłos zdobył jego utwór łączący elementy powieści autobiograficznej i studium socjologicznego - Lud puszty (1936, wydanie polskie 1954), a także proza eseistyczna dotycząca problemów starości i śmierci - W łodzi Charona (1969, wydanie polskie 1980). Ponadto powieść o przyjaźni S. Petöfiego i J. Bema Wódz i poeta (1950, wydanie polskie 1951), powieść psychologiczna Obiad w pałacu (1962, wydanie polskie 1966) i Dramaty.