Ludwik I Wielki, Ludwik Węgierski (1326-1382) król Węgier od 1342, król Polski od 1370, syn Karola Roberta i Elżbiety Łokietkówny. Twórca potęgi politycznej i militarnej Węgier w XIV w. Jako siostrzeniec Kazimierza Wielkiego dwukrotnie desygnowany na króla polskiego (zjazd w Wyszehradzie 1334 i Budzie 1355). Realizator dynastycznej polityki andegaweńskiej w Polsce. Po objęciu władzy walczył z opozycją możnych w Wielkopolsce popierających prawa Kazimierza Wielkiego do korony. W 1374 wydał przywilej koszycki, w którym w zamian za tron dla jednej z córek zwalniał szlachtę z większości podatków. W dziedzinie gospodarczej popierał rozwój handlu, rzemiosła oraz górnictwa ołowiu i srebra w Olkuszu, nadawał miastom przywileje handlowe. W polityce zagranicznej podporządkowanie Polski interesom Węgrów spowodowało utratę Santoka i Drezdenka na rzecz Brandenburgii, ziemi włodzimierskiej na rzecz Litwy i zerwanie przez Mazowsze zależności lennej od Polski.