Rákóczi Ferenc (1676-1735) Ferenc Rákóczi, syn György Rákóczi'ego i Ilony Zrínyi, wychowywany przez Imre Thököly'a, był jednym z najznamienitszych bojowników o wolność w historii Węgier. W czasie oblężenia Munkaceve, które zakończyło się rozbiciem Księstwa Północnowęgierskiego, rodzice wysłali go do Wiednia, gdzie uczył się i dorastał pod nadzorem austriackich Jezuitów. Po osiągnięciu pełnoletności wrócił do ojczyzny, gdzie ożenił się i przejął zarządzanie rozległymi ziemiami należącymi do jego rodziny. Wkrótce stał się jednym z najpotężniejszych właścicieli ziemskich na Węgrzech. Książę, przerażony okrucieństwem i bezwzględnością austriackiego okupanta, poproszony został o przewodzenie powstaniu z 1697r. Zdecydował się jednak opowiedzieć przeciw rebelii, by razem z królem Francji Ludwikiem XIV szukać pokojowego i dyplomatycznego rozwiązania kwestii węgierskiej. Ponieważ działanie to naraziło go na prześladowanie ze strony Habsburgów, uciekł do Polski, gdzie odnaleźli go inicjatorzy nowego powstania z wschodnich Węgier. Tym razem Rákóczi zdecydował się wziąć udział w walce i wezwał cały kraj do uczestnictwa w rewolucji. W 1703r. wrócił ze swymi wojskami na Węgry, by walczyć o ich niepodległość. Po serii udanych operacji wojskowych, w 1704r. wybrany został Księciem Siedmiogrodu. Habsburgowie próbowali zmusić go do wycofania się z walk, grożąc synom Rákóczi'ego, studiującym wówczas w Wiedniu, jednak ich zabiegi okazały się daremne. W 1707r. w czasie jednej z sesji parlamentarnych wysunął nawet propozycję detronizacji Habsburgów, jednak ani jego obietnice nadania szerokich przywilejów wszystkim klasom społecznym, ani cechująca go charyzma nie zdołały zapobiec wybuchowi konfliktu wewnętrznego. Gdy w 1711r. książę udał się w podróż do Rosji by prosić cara Piotra I o wsparcie militarne, jeden z jego zastępców podpisał układ pokojowy w Szatmár. Rákóczi nigdy go nie uznał. Zmuszony do opuszczenia Węgier, kolejne 24 lata życia na wygnaniu poświęcił na zdobywanie poparcia dla kwestii niepodległości Węgierskiej. Ostatnie 18 lat Rákóczi spędził w Turcji. Książę zmarł 8 kwietnia 1735r. w mieście Tekirdag. Zgodnie z jego ostatnią wolą, jego serce pochowano w klasztorze w Grosbois we Francji, podczas gdy ciało złożono w grobie matki w Konstantynopolu. Od chwili śmierci jego osobę otaczał swoisty kult, który osiągnął swe apogeum w 1906, gdy jego wyznawcy doprowadzili do przeniesienia ciała i ponownego pochówku w Koszycach (obecnie Słowacja). W ostatnich trzech dekadach XX wieku kult ten stopniowo zanikał, ustępując miejsca głębszemu podejściu do tej historycznej postaci.