Reiner Frigyes (1888-1963) Reinier Frigyes urodził się 19 grudnia 1888r. w Budapeszcie, gdzie spędził całe swoje dzieciństwo i młodość. Studiował na Akademii Muzycznej im. F. Liszta w Budapeszcie, gdzie zgłębiał tajniki gry na fortepianie i kompozytorstwa, a jednocześnie kończył wydział prawa na Uniwersytecie Budapeszteńskim. W 1909r. otrzymał pierwszą pracę w Operze Narodowej, gdzie zadebiutował w Carmen Bizeta. Rok później otrzymał posadę dyrygenta w Landestheater w Lubljanie, ale już w 1911r. powrócił do Budapesztu, gdzie pracował w Volksoper. Tam, w 1914r., swoją węgierską premierę miał Parsifal - pod jego batutą. Jeszcze w tym samym roku Reinier nominowany został na stanowisko głównego dyrygenta w operze drezdeńskiej. W czasie przewodzenia niemieckiej orkiestrze miał okazję zetknąć się z największymi kompozytorami i dyrygentami starego kontynentu, m.in. Nikischem, Muckiem, Mahlerem i Straussem, którzy wywarli duży wpływ na muzyka i jego późniejszy styl dyrygentury). Z jego inicjatywy i pod jego przewodnictwem w Dreźnie odbyła się niemiecka premiera "Kobiety bez Cienia" w 1919r. Po krótkim pobycie w Barcelonie, Rzymie i Buenos Aires, Reinier wyemigrował do Stanów Zjednoczonych i przyjął obywatelstwo amerykańskie. W latach 1922-31 pracował jako główny dyrygent orkiestry symfonicznej w Cincinnati, później zaś wykładał w Instytucie Curtisa, nauczając między innymi Leonarda Bernsteina. Od 1938r. ponownie poświęcił się dyrygenturze, prowadząc orkiestrę symfoniczną w Pittsburgu (do 1948r.) i Metropolitan Opera (do 1953r.). Następnie wyjechał do Chicago, gdzie w krótkim czasie, jak określił to Strawiński, udało mu się uczynić z tamtejszego zespołu muzyków prawdziwych mistrzów brzmienia i najbardziej elastyczną orkiestrę na świecie. Na szczególne wyróżnienie zasługują jego interpretacje "Tristana i Izoldy" w Covent Garden (1936-37) oraz "Kawalera srebrnej róży" w operze wiedeńskiej w 1955r. Reinier zmarł w Nowym Jorku 15 listopada 1963r. Reinier był z natury cholerykiem, niecierpliwym i łatwo wpadającym w złość w czasie pracy z muzykami. Olbrzymią wagę przywiązywał do precyzji rytmicznej i czystości wykonania utworów, a jego repertuar był nadzwyczajnie szeroki: obejmował silnie zróżnicowane dzieła zarówno symfoniczne, jak i operowe. Jego interpretacje muzyczne cechowała niezwykła elegancja, pozbawiona nadmiernego sentymentalizmu, ale niejednokrotnie pełna silnej wymowy dramatycznej.