Rejon Egeru Powierzchnia: 3206 ha Początki uprawy winorośli na terenie obecnego Eger datuje się na okres następujący bezpośrednio po zajęciu tych obszarów przez plemiona Madziarów. Aż do XV wieku w prowincji tej uprawiano wyłącznie winogrona białe. Na przełomie XV i XVI wieku nastąpiły rewolucyjne zmiany i region przestawił się na wyłączna produkcję win czerwonych. Wraz z osadnikami pochodzenia serbskiego na tutejsze tereny przywędrowała Kadarka, zaś mnisi sprowadzili winogrona wykorzystywane do wytwarzania win Burgundzkich. Z tego też okresu pochodzi legenda o pochodzeniu najsłynniejszego lokalnego trunku, zwanego Byczą Krwią. Region ten podzielony jest na dwie odrębne części - jedną stanowi sam Eger, drugą - prowincja Debrő. Klimat tego miejsca jest zdecydowanie chłodniejszy niż w pozostałych rejonach Węgier, a jednocześnie charakteryzuje się niską wilgotnością. Występują tu różne rodzaje gleb sprzyjające uprawie winorośli. W chwili obecnej blisko połowę upraw stanowią winogrona białe, z których produkowane są takie wina jak Leányka i Hárselvelű, do rzadziej spotykanych należą Italian Riesling, Tramini i Chardonnay. Z kolei z czerwonych gatunków wytwarza się Bikavér - Byczą Krew. Bikavér jest najsłynniejszym i najbardziej znanym lokalnym winem. Trunek ten produkuje się zmieszawszy różne gatunki winogron, przy czym bazę stanowiły dotychczas odmiany Kadarki, a dziś najczęściej używa się odmiany Kékfrankos. W 1997r. ustalono jednolity kodeks reguł obowiązujących producentów Byczej Krwi. Jeden z jego zapisów obliguje ich do użycia mieszanki składającej się z co najmniej trzech różnych szczepów winorośli. Legenda tłumaczy pochodzenie niezwykłej nazwy egerskiego wina. Opowieść zaczyna się w oblężonym przez Turków mieście - żołnierze węgierscy bohatersko bronili twierdzy, jednak z każdą godziną walki stawali się coraz słabsi i z każdym zabitym coraz mniej mieli w sobie entuzjazmu i zapału. Turcy wspinali się po murach fortecy coraz wyżej i wyżej, a powietrze przesycone było zapachem krwi i dzikim wrzaskiem przeradzającym się powoli w zwycięski okrzyk "Allah!". Widząc, że sytuacja jest bardzo poważna, węgierski dowódca István Dobó postanowił otworzyć zamkowe piwnice, by pokrzepić swe wojsko winem. Trunek roznosiły pozostałe w zamku kobiety, które używały do tego cynowych puszek. Wypite wino bardzo szybko dodało im odwagi, tak że wkrótce chwyciły za miecze poległych i stanęły u boków mężów by drogo sprzedać swe życie. Zaś mężczyźni, chciwie chłepcząc trunek z puszek, pobrudzili sobie nim brody. Gdy Turcy, naiwni i chętnie wierzący w cuda zobaczyli, że z zarostu obrońców twierdzy skapuje dziwna czerwona ciecz, zaczęli poszukiwać sposobu wyjaśnienia tego zjawiska. Alkohol wyraźnie też dodał węgierskim wojakom odwagi i uśmierzył strach przed śmiercią, toteż z każdą chwilą coraz mężniej walczyli o zamek. Wśród wroga zaczęły krążyć pogłoski, że Madziarzy piją z cynowych puszek cudowny napój, który dodaje im nadludzkiej mocy i zręczności. Muzułmanów ogarnęła trwoga, zaś strach stał się wręcz obezwładniający, gdy uświadomili sobie, że czerwoną cieczą musi być niechybnie krew byka - pijący ją zyskiwali bowiem cechy tego zwierzęcia - siłę i wściekłość w ataku. Przerażenie wśród Turków było tak duże, że odmówili dalszej walki i odstąpili od oblężenia, zaś wino zyskało nową nazwę. Druga legenda jest znacznie krótsza. Wyjaśnia, że Turcy jako muzułmanie nie mogli pić alkoholu. Jednak gdy jeden z nich odważył się złamać zakaz religijny i spróbował egerskiego wina, od tej pory pili go wszyscy jego pobratymcy oszukując Allacha, że piją tylko byczą krew. Główni producenci wina: G.I.A. , Gál Tibor Kőporos Thummerer Vilmos Egervin Rt. Eger Gundel Hungarovin Rt "Ostoros Bor" Ltd Pók-Polónyi Vincze Béla