Kőszeg położone jest u podnóża Alp, na wysokości 300m n.p.m., na południowo-wschodnim krańcu Wzgórz Kőszeg, i otoczone licznymi niezwykłej urody wzniesieniami. Ukształtowanie terenu, jak również rozległe kompleksy leśne otaczające miasto sprawiają, że to właśnie tutaj notuje się najwyższe roczne sumy opadów na Węgrzech, sprzyjające rozkwitowi bujnej roślinności i nadające miejscu swoistego mikroklimatu. Region ten szczyci się również niezwykłym bogactwem flory i fauny, na jakie składają się koegzystujące ze sobą gatunki roślin i zwierząt typowe dla obszaru Zadunaja i subalpejskiego. Z kolei na południowych zboczach wzgórz, znanych ze swej bezwietrzności, uprawia się winorośl. W okresie monarchii wino produkowane w tutejszych winnicach trafiało bezpośrednio na stół królewski, stąd nazwa najsłynniejszej doliny obsadzonej krzewami winnymi - Királyvölgy - Dolina Królów. Na przestrzeni wieków historię miasta kształtowały dwa główne czynniki: z jednej strony nieustanna walka między siłami feudałów a tworzącą się w Kőszeg warstwą burżuazji; z drugiej - ciągłe walki o utrzymanie niezależności i niepodległości osady. Najwcześniejsze znaleziska archeologiczne z terenu miasta liczą sobie około 6 tys. lat, a pierwsze stałe osiedle ludzkie powstało w tym miejscu w okresie podboju ojczyzny około IX wieku n.e. Za założycieli obecnego Kőszeg uważa się członków rodziny Volfer, wywodzących się z klanu Héder, którzy osiedlili się w tym miejscu w 1157r. Przed rokiem 1274r. do wioski przenieśli swą siedzibę rodową Henryk II i jego syn Iván, noszący nazwisko Kőszegi, od którego pochodzi obecna nazwa miasta. Pod ich rządami wioska szybko przekształciła się w osadę o dużym znaczeniu handlowym, z własnym zamkiem i kościołem, której po wykonaniu prac na rzecz wzmocnienia murów obronnych i istniejących na jej terenie fortyfikacji, nadano w 1328r. prawa miejskie. Swój szybko rozwój Kőszeg zawdzięczało bardzo dogodnej lokalizacji - miasto położone było dokładnie na szlaku bursztynowym, co sprzyjało wymianie handlowej. Jednocześnie bliskość granicy sprawiała, że szczególnie chętnie odwiedzane było przez kupców wywodzących się z ludów germańskich, bardzo zainteresowanych kupnem głównego towaru eksportowego Kőszeg - wina. Przygraniczność miasta miała jednak i wadę - Węgrzy i Austriacy toczyli ciągłe spory o przyłączenie go do swojego państwa, przez co mieszkańcy ośrodka nękani byli przez nieustanne walki. W powszechnej świadomości Kőszeg zaistniał w 1532r., gdy miasto oblężone zostało przez wojska tureckie, posuwające się na zachód Europy. W niedawno odbudowanym i wzmocnionym zamku schroniło się około 700 mieszkańców pobliskich wiosek, którzy zdołali odeprzeć atak... 60.000-tysięcznej armii wroga. Ostatnie pokonane oddziały tureckie opuściły pola otaczające miasto 30 sierpnia 1532r., jak nakazywała tradycja, równo o godz. 11.00. Na pamiątkę tego niezwykłego zwycięstwa, od 1777r. w mieście codziennie o 11.00 rozlega się bicie kościelnych dzwonów. Po oblężeniu miasto ponownie rozkwitło ekonomicznie. Efekty można podziwiać do dziś - przepięknie zdobione fasady renesansowych domów stojących w centrum Kőszeg, szczególnie wokół placu Jurisicha, pochodzą właśnie z tego okresu. Późniejsze wojny o niepodległość i walki przeciwko Austrii wstrzymały rozwój ośrodka, który okazał się szczególnie ważnym strategicznie punktem, ze względu na swe silne ufortyfikowanie. Znaczenie militarne Kőszeg utraciło po wojnach Rákoczi'ego z początku XVIII wieku, gdy ostatecznie przyłączone zostało do Węgier, choć wykorzystano je jeszcze później jako ośrodek oporu w czasie powstania Kuruców. Po pożarze z 1777r., który strawiło cały zamek i połowę miejskiej zabudowy, Kőszeg odbudowano w stylu barokowym. Na początku XIX wieku miasto utraciło swoje główne znaczenie w regionie Vas. Na skutek kryzysu ekonomicznego w kraju załamała się miejska gospodarka ośrodka i wówczas Kőszeg przekształcono w miasteczko turystyczno - garnizonowe, ośrodek edukacji i drobnego handlu detalicznego. Symboliczne zburzenie umocnień przy bramach miejskich dopełniło zmian. Dziś jest to jedno z najpiękniejszych miejsc regionu, niezwykle chętnie odwiedzane przez turystów i wczasowiczów, ze względu na dużą ilość zabytków, atrakcyjne otoczenie i sprzyjający zdrowiu mikroklimat. W 1978r. uhonorowane zostało nagrodą Hilda za szczególną dbałość o zachowanie dóbr kultury i dziedzictwa historycznego.