Zamek Jurisicha, do 1932r. zwany zamkiem Esterházych, położony jest w północno-zachodniej części miasta. Dziś stanowi on własność skarbu państwa, ale do 1931r. przez blisko 236 lat należał do arystokratycznej rodziny Esterházy, od których nazwiska pochodziła jego pierwotna nazwa. Zewnętrzna część zamku, zwana Zamkiem Niskim, uzyskała swój obecny wygląd w czasie odbudowy po wielkim pożarze, jaki strawił miasto w 1777r. Otacza ona wyraźnie wyodrębnioną część zabudowy po środku dziedzińca, powszechnie określaną mianem Zamku Wewnętrznego. Zamek Niski spełniał pierwotnie funkcję obronną, czego dowodzą niezwykle grube ściany jego zabudowań. Do jego wejścia prowadzi zbudowany z cegieł most, przerzucony nad fosą otaczającą całą fortecę. Naprzeciwko kolumn przy bramie zauważyć można dwa kamienie, na których wyryto inicjały ND oraz daty 1666 i 1670, będące znakami granicznymi dawnego terytorium pozostającego we władaniu rodziny Nádasdych. Dziury wyryte w ścianie ponad bramą wejściową dowodzą, że dawniej do zamku dostać się można było wyłącznie przez opuszczony most zwodzony. Północne i południowe skrzydła budynku dobudowano w XVII i XVIII wieku i to właśnie w tym miejscu stacjonowała załoga obronna zamku. Z powodu niewielkich rozmiarów obiektu nie mogła być ona zbyt liczna i zazwyczaj liczyła co najwyżej 800 żołnierzy. Najsłynniejszym oblężeniem, jakie przetrwał zamek, był atak turecki z 1532r., gdy szturm na niego przypuściły wrogie oddziały w liczebności ponad 80.000 ludzi. Na zamku znajdowało się wówczas niespełna 700 węgierskich wojaków, którzy pod dowództwem kapitana Jurisicsa zdołali... odnieść zwycięstwo. Dzięki ich bohaterskiej postawie sułtan Sulejman zmuszony był zaniechać działań wojennych aż do następnego roku, co pozwoliło Wiedniowi przygotować się do obrony przed kampanią turecką prowadzoną w następnym roku. Południowe i wschodnie skrzydło Zamku mieści Muzeum historii imienia Miklósa Jurisicha, którego posąg, wykonany przez Sándora Mikusa w 1963r., podziwiać można wewnątrz dziedzińca. W muzeum zobaczyć można między innymi pamiątki z okresu oblężenia miasta i kopie obrazów Kőszeg Erharda Schöna. Zgromadzono tu też wiele egzemplarzy oryginalnej broni - te pochodzące z XVII wieku należały do Mihálya Hörmanna i Márii Széchy. Jedna z sal muzeum , zwana salą Wolnego Miasta królewskiego, obrazuje historię rozwoju lokalnego samorządu; dwie inne poświęcone są historii rozwoju winiarstwa, które było główną gałęzią przemysłu w tym regionie aż do chwili pojawienia się wielkiej epidemii filoksery; w jeszcze innej sali podziwiać można portrety osób najbardziej zasłużonych dla rozwoju miasta. Wizyta w muzeum pozwala zapoznać się zarówno z historią, jak i kulturą całego miasta i jego mieszkańców. Przechodząc przez bramę wejściową dochodzimy do Zamku Wewnętrznego. Ponad zwieńczonym łukiem i obramowanym kamieniem przejściem zobaczyć można herb rodziny Esterházych. Wewnętrzny dziedziniec ma kształt trapezoidalny, a zdobi go niezwykłej urody kamienna studnia z XVII wieku. Południowe i zachodnie skrzydła zabudowań zachwycają swym pięknem, a szczególną uwagę zwracają otoczone sgraffiti renesansowe okna. Obecnie główne wejście na zamek prowadzi od razu na pierwsze piętro budynków, przechodząc przez dawną wieżę i Sale Rycerską, wykorzystywaną współcześnie jako popularne miejsce spotkań mieszkańców miasta i obchodów miejskich uroczystości. Wychodząc z zamku warto zwrócić uwagę na niewielkie schodki odchodzące z mostu po prawej stronie i prowadzące wprost do fosy, do tzw. alei Studenckiej. Odkryto przy niej północno-zachodnią część umocnień zamkowych: grubą ścianę, dołączoną do pierwotnych murów obronnych prawie pod kątem 90 stopni i stykającą się z obwałowaniem przed wieżą południowo-wschodnią. Przed opuszczeniem zamku można jeszcze rzucić okiem na bastion Forintosa, stojący przy bramie miejskiej z 1908r., stanowiący część umocnień w kształcie niepełnego koła otaczającego zabudowania i pochodzący z XVI wieku. Senator Mátyás Forintos był zarazem sierżantem artylerii, który wsławił się bohaterską postawą w czasie oblężenia z 1532r. Z powodu trapiącej go epilepsji został oskarżony o utrzymywanie kontaktów z demonami i praktykowanie zabronionych czasów na wzgórzu Œw. Vida w pobliskim Velem. Oskarżenie to wzmocniono jeszcze zarzutem o spowodowanie gradobicia, które zniszczyło praktycznie całe zbiory winogron w okolicy. Sprawa nie znalazła rozwiązania w sądzie miejskim w Kőszeg, lecz dotarła aż do Wiednia, gdzie apelacja odbyła się przed samym obliczem Ferdynanda I. Mimo zgromadzenia wielu fałszywych dowodów i zeznań świadków w sprawie, Mátyás Forintom został ostatecznie uniewinniony, a całą sprawę potraktowano jako próbę sił między posiadającym większość konsylium protestanckim i pozostającym w mniejszości konsylium katolickim.